คนเราจะถูกจดจำในสังคมได้อยู่ไม่กี่รูปแบบ เราขอมองว่าเป็น ทรัพย์สิน รูปลักษณ์ และความสามารถ จำแนกหลักๆพวกนี้ก็แล้วกัน ซึ่งแน่นอน ทรัพย์สินกับรุปลักษณ์เป็นสิ่งที่ทำให้คนเราเป็นที่จดจำ ถูกกล่าวถึงได้ง่ายแน่นอน สิ่งเหล่านี้สามารถจำแนกได้เพียงสายตา ก็จะเป็นที่ประจักษ์กันแล้ว
ทรัพย์สิน ยิ่งมีทรัพย์มาก ยิ่งมีเพื่อน (กิน/เที่ยว) มากตาม แล้วมันจะทำให้ตัวเรารู้สึกว่าต้องเป็น "ป๋า" เสมอ เวลาชวนน้องๆมากินข้าว ถ้าไม่เลี้ยง มันก็ขัดๆเขินบอกไม่ถูก แต่ใครจะรู้ที่มาของทรัพย์เหล่านั้นบ้าง บางคนอาจโชคดีได้เกิดมาบนกองเงินกองทองพ่อแม่ บางคนอาจเหนื่อยสายตัวแทบขาดกว่าจะสะสมมาได้จนถึงตอนนั้น ..นั่นสิ ใครจะสน เขาสนแค่คุณจะควักกระเป๋าเลี้ยงเขาเท่าไหร่นั่นแล
รูปลักษณ์ คงไม่ต้องมีคำบรรยาย แต่นะ...สักหน่อยๆ คุณจะเจ้าชู้ก็ได้ จะไม่ใส่เสื้อขายก๋วยเตี๋ยวก็ได้ จะขี้เกียจก็ได้ จะไม่ทำงานนั่งเนียนๆก็ได้ จะกวนตีนก็ได้ จะเกรียนใส่ใครก็ได้ จะห้าวเป้งแค่ไหนก็ได้ แต่ถ้าคุณหล่อ คุณสวย คุณน่ารัก เขาจะเอ็นดูคุณเสมอ แม้ไม่ได้เป็นแฟนก็ขอให้ได้สนิทแบบอื่นก็ยังดี
ความสามารถ อันนี้เหนื่อยนะ กว่าจะทำให้ทุกคนประจักษ์ได้ว่าคุณ "เก่ง" จริง หรือ "ฟลุค" และที่ยากคือการรักษาภาพลักษณ์ของความสามารถเหล่านั้นให้มันพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ
ตัวเราเองเราพอไหวเรื่องความสามารถนะ มันจะนำพาเรื่องทรัพย์สินมาให้เรา ส่วนรูปลักษณ์นั้น บอกเลย เราไม่มีนะ แล้วเราคงไม่ทำศัลยกรรมหรอก จริงๆก็อิจฉานะคนที่เขาสวยๆ หล่อๆกัน เขาทำอะไรเพียงเล็กๆน้อยๆก็ดูประทับใจใครไปเสียหมด (ทั้งๆที่บางอย่าง เราก็เคยทำมาก่อน และทำมามากกว่าด้วยซ้ำไป)
น้อยใจเหมือนกันเนอะ ก็รู้แหละว่าควรมองโลกแบบไหน ถึงจะทำให้รู้สึกดีขึ้น แต่มันอดไม่ได้จริงๆ สักพักก็คงดีขึ้นเอง เรื่องของเรื่อง ดันไปปลื้มรุ่นพี่ ที่เขาไม่มีวันมองเรา เพราะรูปลักษณ์ของเรา เท่านั้นแล.
what's about you? how can you recognize me?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น